วันนี้ (เสาร์ที่ 5 ธันวาคม 2552) ผมได้มีโอกาสไปเก็บภาพบอลลูน ด้วยหัวใจเบิกบานสุด ๆ
แต่จู่ ๆ ความรู้สึกหดหู่ จากสิ่งที่ผมเห็นแล้วก็ได้ยินมาจากตนเองก็เกิดขึ้นแบบฉับพลัน...
คือช่วงประมาณ ห้าโมงเย็น ผมได้ยินเสียงประกาศจากโฆษกในงาน ให้ผู้ที่เหยียบย่ำโบราณสถานให้ลงมา
พร้อมกับบอกว่าชาวต่างชาติที่มาร่วมงาน ยังให้ความเคารพสถานที่มากกว่าคนไทยเสียอีก (อายเค้ามั้ยล่ะ)
ผมเองก็สงสารโฆษกมาก ๆ ประกาศไปเสียงสั่นไป ก็เหมือนกับคนกลุ่มนั้นยังไม่ยอมลงมา
ผมเองก็พยายามกวาดสายตาว่า คนกลุ่มไหนที่ทำแบบนั้น พอดีจังหวะที่ผมเดินไปถ่ายภาพนี้
ผมไม่แน่ใจว่าใช่ครอบครัว พ่อ แม่ ลูก หรือป่าว แต่จากที่ยืนดูซักพัก ผมคิดว่าใช่
ตอนแรกผมถ่ายภาพนี้ยังไม่ได้คิดอะไร แต่หลังจากถ่ายเสร็จ เฮ้ยยยย...
มันไม่มีบันใด นี่นา แล้วพวกเค้าขึ้นไปได้ยังไง แต่ที่ร้ายกว่านั้นคือ เจ้าเด็กนรกสองคนนั้นปีนป่าย
ก้อนอิฐเก่า ๆ นั่นอย่างสนุกสนาน
แต่ที่ผมจี๊ดดดดดดดดด มากที่สุดคือเด็กสองคนนั้นเหยียบก้อนอิฐแตก ใช่ครับแตกจริง ๆ สีอิฐแดง ๆ ที่แตกใหม่ ๆ
สีจะต่างจากอิฐก้อนอื่น
ตอนนั้นผมรู้สึกแย่มาก ๆ ที่ไม่ได้ตระโกนห้ามคนกลุ่มนี้ แต่แล้วก็มีลุงคนนึงตะโกนบอกให้ลงมา (ไม่แน่ใจว่าใช่เจ้าหน้าที่หรือป่าว)
.....
จากที่ผมสังเกตุ อุปกรณ์กล้องของคนกลุ่มนี้ดูจะเจ๋งกว่าผมมาก ๆ นั่นแสดงว่า คนกลุ่มนั้นก็คือคนหลังเลนส์เหมือนกับพวกเรา ๆ
ผมไม่รู้ว่าพวกเค้าวนเวียนอยู่ในบอร์ดนี้หรือป่าว
แต่ที่ผมอยากจะบอกก็คือ พวกคุณกำลังทำลายประวัติศาสตร์ เพียงเพื่อต้องการภาพสวย ๆ ไม่กี่ภาพ
พวกคุณอาจจะได้ภาพที่สวยงามในความรู้สึกคุณ แต่ในความรู้สึกผมพวกคุณไม่มีอะไรให้ชื่นชมแม้แต่ส่วนเดียว
ภาพของคุณ ตัวของคุณ เทียบไม่ได้กับเศษอิฐซักก้อน ที่คุณเหยียบย่ำด้วยซ้ำ...
